Dag lieve mensen,
Sommigen onder jullie begonnen waarschijnlijk al te denken dat ik lui geworden ben. Anderen staken de schuld van een berichtloze blog misschien op ‘iets beters te doen’… Al zal het grootste deel wel door hebben gehad dat de zomermaanden de drukste maanden zijn voor zij die in de toeristische sector werken. En ja, na een lange dag is er wel degelijk iets dat ik liever doe dan achter een scherm kruipen. Nietemin stak het soms wel dat ik jullie zonder nieuws moetst laten. Nu met het einde in zicht kan ik een paar gedachten en ervaringen met jullie delen.
De job is goed meegevallen. De uitdaging was er in de helft wel ongeveer af en ik zal ongeloofelijk blij zijn als ik eindelijke die laatste infomeeting heb uitgesproken, maar de positieve aspecten wogen ook zwaar. Ik denk dat ik kan zeggen dat ik zelden tegen mijn zin in een hotel heb gestaan. Ook al had ik dan het probleemhotel van het eiland.
Verder is het weer hier steeds excellent gebleven. Gisteren heeft het voor het eerst geregend sinds begin juni. Veel buiten zitten, op terrassen van restaurants meestal. Dat is iets wat je erg gemakkelijk gewoon kan worden, telkens uit eten gaan. Als ik niet, meestal op m’n eentje, in een hotel van mij eet, dan is gaan we wel op restaurant met enkele collega’s. We hebben zo onze favoriete adresjes en het is wel fijn om eens bediend te worden na een hele dag zelf dienstbaarheid betoond te hebben. Dat de appartementen hoegenaamd niet zijn uitgerust om te koken draagt er natuurlijk toe bij dat ik deze vaardigheid verwaarloos en voor het gemak kies. Ik mis het echter wel, zelf koken. De afgelopen jaren heb ik immers vaak en met veel plezier gedaan.
Wat ik echter helemaal niet meer gedaan heb sinds ik hier ben aangekomen en wat in Antwerpen bij wijze van spreken een deel van mijn lichaam, of persoonlijkheid was, is fietsen. En dat vind ik eigenlijk wel wat jammer. Met de auto sjezen als een Griekse Johnnie kan ik ondertussen wel als de beste. De combinatie veel restaurant-eten en (geen tijd voor) sport heeft gelukkig nog geen uitermate zichtbare sporen nagelaten. Maar het is wel tijd om terug wat actiever te worden. De sporten die ik hier wel kon beoefenen spreken dan weer wel tot de verbeelding. Normaal gezien haal ik volgende week mijn internationale duik-diploma en ik kan ook al een beetje kite-surfen. Wie weet blijf ik nog enkele daagjes langer om hiervan te genieten, maar normaal gezien ben ik eind september thuis. Wie een pintje wil gaan pakken, laat iets weten. Ik vermoed dat het Zeezicht of ‘t Paters Vaetje nog steeds bestaan.
