The Last Part

Oi! Ik ben exact een week terug thuis en de jetlag is uitgewerkt, het Belgische bier gesmaakt en de eigen maaltijden bereid. Good feelings! Omdat ik het jullie en mezelf verplicht ben, verhaal ik hier nog even de laatste gebeurtenissen van de afgelopen weken.

Vijf minuten in het water met surfplank en wetsuit en ik zie een fameuze haaienvin. Ik durfde zelf even geen vin meer veroeren dus dat spant de zenuwen wel even. Gelukkig was het zeer ondiep water en heb ik geen haaienactiviteit meer gemerkt. Een zeeotter kwam wel even in mijn buurt spelen. Het surfen ging nogal mak wegens platte golven, maar ik heb het nu eens gedaan, hé. De hottub nadien was ook zeer aangenaam…

Zaterdagmiddag een lift gekregen naar Monterey. Spijtig genoeg niet over highway One doorheen de Big Sur. Californië verdient sowieso een vervolgbezoek. Het wereldbefaamde aquarium kwam er maar wat mager uit en “dijk” was leuk, maar niet spetterend. ’s Avonds bleek dat ik maar weer eens roommates kreeg. Twee Hollandse meiden met wie ik de volgende dag een Whale-watchingtrip zou doen. Over de woeste baren voor vijf uur, drie bultruggen gezien, totdat nagenoeg iedereen ziek was en de helft moest overgeven. I managed to keep it all inside, fiew!

In Sunny Vale, middenin Sillicon Valley, was niet zoveel te doen. Zo snel mogelijk naar San Francisco dus. Een zeer mooie stad die wederom een vervolg verdient. De Redwoods in Sonoma County ten Noorden van Frisco zijn zeer mooi en gaven me de kans om mijn beentjes nogmaals te strekken op enkele beklimmingen. San Fran: schoon vrouwen, heel goeie atmosfeer en iets te weinig zon… Foto’s hier.

Trivia

Iets dat ik in de vorige post vergeten te vermelden ben, en dat mijn onvrede met de Amerikaanse eetcultuur bijna helemaal goedmaakte. One World Everybody Eats. Een initiatief, alternatief restaurantin Salt Lake City waar enkel organisch eten wordt geserveerd, bio zogezegd. Je mag zelf beslissen hoeveel je betaalt, wat je de maaltijd waard vond. Of je kan een uurtje of langer vrijwillig meehelpen om je lunch of avondmaal te verdienen. De schotels zelf zou minstens een van mijn vrienden omschrijven als hippie-eten, en in zekere zin waren ze dat ook. Minder bekende groeten en kruiden, zonder enige smaak- of kleurstoffen, dus ziet het er soms iets minder uit. Het smaakte echter zeer goed. En, misschien wel het allerbelangrijkste. Het vulde me zeer goed, je mag zelf je porties kiezen, maar zonder dat m’n maagwand op springen stond. Iets wat bij een doorsnee all-you-can-eat-buffet of fastfoodmaaltijd wel eens durft gebeuren. Bovendien gaf het me energie voor de rest van de dag en voelde het zeer gezond aan. Ik at om vier uur en had na veel stappen en doen om twaalf uur nog geen greintje honger. Extraordinaire!

In ander nieuws heb ik hier ook enkele films bekeken en wil ik graag wat tips doorgeven. “Garden State” (met Nathalie Portman) is zeer aan te raden om te huren. Excellente film die door nagenoeg iedereen gesmaakt zal worden. Ik was van plan om “The Dark Knight” in Imax te bekijken, daarvoor is ie toch gemaakt, maar zag hem dan toch maar op een crappy scherm op een verloren avond in Denver. Wel zeer de moeite, de recensies liegen er niet om. Verder vermeld ik nog “Stardust” voor de liefhebbers van fantasy. Robert De Niro als homofiele piraat is geweldig.

Het laatste hoofdstuk van mijn reis is nu wel degelijk begonnen. Vanmiddag krijg ik surflessen, al vrees ik dat het niet geleerd zal zijn op enkele uurtjes. De Stille Oceaan is echter sowieso honderd procent genieten. Daarna richting Monterey, doorheen The Big Sur, alwaar ik Cannery Row eer zal betuigen (zie John Steinbeck). Al vrees ik dat het wederom een historische plek betreft die omgevormd is tot een toeristische attractie. En daarna het grote San Francsico. Eens benieuwd of ze de verwachtingen waar zal maken als favoriete voor vele Amerikanen. Maar terugkeren naar mijn eigen mooie Antwerpen zal ook deugd doen.

Canyonland and the outdoors

Na het feesten weer on the road. En wat ik ondertussen wel degelijk wens dat ik in mijn rugzak had gestopt, is mijn therm-a-rest. Wederom op de harde grond in de tent slapen, pffft. Kai zijn stress-level maakte het er niet altijd beter op, maar het is wel ne goeie gast. Dus konden we ’s avonds genieten van de Grand Canyon. Pretty cool indeed! Daags erna Monument Valley, ook al zeer indrukwekkend. En de Arches de dag daarna ook al! Maar ik moet hiervoor dus terugkomen om alles eens traag in te drinken. When you get to see the picture of me on the edge of the canyon, you’ll know what I mean.

Gisteravond zette Kai ons dan af in downtown Denver. Ik nam meteen de bus naar Boulder, Outdoor-town # 1. En Filip die de US, voornamelijk prijs-gewijs, een beetje beu was, nam de vlieger naar Cancun, Mexico. Ondertussen heb ik Boulder alle eer aangedaan en ge-tubed op de rivier en ge-hiked in the mountains. En als afsluiter daarnet een Beatles cover-bandje. Morgen ga ik op zoek naar mijn kicks in Denver, zoals Sal Paradise en Dean Moriarty in “On the Road”. Goed boek trouwens! ’s Avonds wordt het dan overnachten in de luchthaven voor een vroege vlucht richting Los Angeles.

Aha. Trouwens. Voor de (budget)reizenden onder u. Een interessante, en in zekere zin ook grappige site is http://www.sleepinginairports.com/. Altijd fijn om min of meer te weten wat je te wachten staat.

Sin City

What happens in Vegas, stays in Vegas.

Ik zou me er zo van af kunnen maken en het zou nog toepasselijk zijn ook. Alhoewel, ik kan onmogelijk vergeten te vermelden dat ik wel degelijk geld heb gewonnen in Las Vegas. Mijn Italiaanse vriend Guido uit Chicago investeerde 12$ in mij en met blackjack heb ik dat toch wel niet verdubbeld zeker! En ik mocht de winst houden, sweet guy as he is. Had hij maar 12.000$ geinvesteerd…

Verder is Vegas natuurlijk iets unieks. Een stad gebouwd in de woestijn met als enige doel: to entertain you! Gondel varen op Canal Grande, tien minuten later dineren in de top van de Eifeltoren en als afsluiter op de achtbaan die door het hotel raast. Mijn grootste zonde in deze fonkel-wereld betrof de prijs van een ticket voor de show “O” van Cirque du Soleil. Maar ik vond dat ik het min of meer, voor een keer, verplicht was aan mezelf. En het was het waard ook. De middelste stoel op de eerste rij. Net of ze voerden de show op voor mij alleen.

De feestjes waren OK, maar niet spectaculair. Goed genoeg om van de couleur local te proeven. Spijtig genoeg mochten Filip en ik de tweede avond niet binnen in de meest exclusieve nachtclub van de stad. Gewoonweg omdat we geen lederen schoenen aan hadden. Had ik die nu toch maar in mijn rugzak gestopt.

On the road and into the wild

Okay, hier zit ik dan, in de beste bibliotheek die ik ooit gezien heb. En waarschijnlijk ook het chiqueste gebouw! Een streling voor oog en geest.  Maar voor ik op de huidige situatie inga zal ik een sfeervol overzicht geven van de laatste weken.

In Chicago, na kort telefonisch contact sta ik op om 5.30 am en begeef me in de vroege ochtend naar het rendez-vous point. Daar tref ik Kai, een Chinees die sinds een jaar in de Michigan studeert en deze zomer een roadtrip maakt in de States. Filip heeft hem slechts 24 uur eerder vervoegd. Hij is een Pools wereldburger die reeds een jaar aan het reizen is. Oost- en West-Europa, de Transsyberie-expres, Azie, Nieuw Zeeland en Australie liggen reeds achter hem. (filipontheroad.com) We hit the road and take off. 600 mijl de eerste dag over kleinere highways in Illinois, Wisconsin en Iowa. We kamperen in Mitchel. ’s Avonds drive-in movie. Sweet!

De volgende twee dagen meer Big Nothing, plains, plains, cornfields, plains and plains. Maar ook the Badlands, zeer indrukwekkend. Deadwood ook. Ik betuig het nodige respect bij de graven van Wild Bill Hickok, Calamity Jane en Seth Bullock. Verder een toeristische saloon en shoot-out. We kamperen in de Black Hills en mijnen ’s ochtends wat goud. Also, Mount Rushmore, basis van Team America en anders ook wel een nationaal monument genaamd. De volgende stop en kampeerplaats is Cody. Genaamd naar William Cody, alias Buffalo Bill. Hier is het Rodeo-time, yihaaa!

We cruisen verder naar Yellowstone National Park en kamperen hier twee nachten op twee verschillende campings. Ondertussen hebben Filip en ik toch maar een dun isolatie-matje gekocht na twee nachten op de barre grond. En nodig ook, het is hier koud ’s nachts. We zien zo wat alle main attractions in het park, meestal indrukwekkende geysers, old faithful, of thermische bronnen. Verder prachtige zichten en veel wildlife. Na korte hike vertrekken Filip en Kai, die soms nogal gestrest is, naar Seattle en blijf ik achter in de wilde natuur. Dit laatste nogal letterlijk te nemen want ik ga twee dagen back-country stappen.

Eindelijk de natuur van dichtbij en niet van op het asfalt. En die natuur is prachtig. Overleven op beef-jerky en noten, iets minder. En slapen in openlucht bij 5 graden, misschien nog iets minder. Maar het hoort er allemaal bij. Ook de irritant ontelbaar veel muggen. Buiten de mooie zichten en de uitermate frisse lucht krijg ik er ook een grizlly beer van op minder dan 50 meter te zien. Samen met veel hertjes, wapiti-herten, antilopes, coyotes, allerlei soorten eekhoorns en muizen, marmotten, veel vogels en insecten maakt dat inderdaad veel wildlife. Spijtig genoeg niet de wolven waarvoor ik dit stukje park gekozen had.

Nadien verblijf ik nog drie nachten bij Dima en Marina, een Russisch koppel dat ook bij Jimmy in NY verbleven heeft. Ze bieden me een extra matras (zacht!) in hun kleine Cabin en voeden me excessief met al het eten uit de keuken van het restaurant waar ze werken. Beide zeer goed kwestie van recuperatie. De internationale gemeenschap van studenten die het gros van het werkvolk in het park uitmaakt is interessant om mee te maken. Maar eerlijk gezegd, hier drie maanden werken is very boring. Dus lift ik verder Zuidelijk naar Jackson.

Door internet gebrek in het park staat hier geen couch te wachten en ik zoek dan ook ten node onderdak bij de Good Samaritan Mission. Een speciale ervaring moet ik zeggen. Maar wederom gratis eten en onderdak. Mijn plan om naar Denver en het nabij gelegen Boulder te gaan, valt in duigen als blijkt dat a) enkel koning auto er geraakt, b) de bus enkel naar Salt Lake City rijdt, Westelijk en dus niet Zuidelijk, c) liften illegaal is in Wyoming, oeps! Maar soit, nu dus in Salt Lake City, met een schitterende bibliotheek en vanavond, na een nachtje hippie-hostel, een zetel ter beschikking bij een plaatselijk brouwer.

Daarnet een groep Aalstse vaandelzwaaisters tegen gekomen en ik moet zeggen, het deed erg raar om inees Nederlands te moeten praten. Woensdag de greyhoud op, naar Las Vegas alwaar ik na twee dagen mijn road-makkers terugvind voor some serious partying en later de Grand Canyon. Het geld zal er weer door beginnen vliegen. :p Foto’s downloaden is het enige wat ze hier in de bib niet toelaten, dat zal alweder voor de volgende keer zijn. Cheers!

Windy city and surroundings

Ik begin te merken dat reizen en bloggen zonder laptop soms redelijk lastig is. Wifi is nagenoeg overal beschikbaar, maar een pc vinden is minder voor de hand liggend. En als je er een vind dan moet je alles tegelijk doen: couches zoeken, mailen of chatten met loved ones of mede-reizigers, tripplanning, bloggen, … Dit neemt dan al gauw meerdere uren in beslag en dat is nu ook weer niet de bedoeling als je reist. Maar soit, we doen ons best en ik presenteer hiet al meteen de foto’s van Chicago en Kankakee.

Mijn eerste gastheer hier was super. We gingen met de plaatselijke CS-gemeenschap naar het vuurwerk op 3 juli en vierden de nationale feestdag zelf op een van de beroemdste buurtfeesten in Chicago. Nogalmaals vuurwerk a volonte. Maar dan echt totaal volonte. Veel eten, drinken en leuke mensen. Op de foto: mijn gastheer Adam, Italiaanse expat Guido, onze gastvrouwe van het feest Noa, haar twee Spaanse couchsurfers Laura en Fernando, Adam’s andere couchsurfers die dan toch niet bleven slapen Kristi en Nate, en douchbag Patrick.

De dag erna nodigde Adam mij en Guido uit voor de bbq in het ouderlijk huis een uurtje zuidelijk van Chicago, Kankakee. Zeer groot huis aan de rivier en met een hartelijke Amerikaanse gastvrijheid ontvangen. Nogmaals veel eten en iets minder drinken wegens a little bit hung over. ’s Avonds naar een afscheidsfeest van een oude schoolvriend van Adam. Zatte Amerikanen die naar Ultimate Fighter kijken en constant om het hardst roepen. Niet echt mijn ding, maar interessant. De volgende dag, gisteren dus, een zalige kanotocht gemaakt en lekker veel zon opgenomen. Al goed want nu is het maar pover weer. Net zoals in Belgie hoor ik.

Boston time

Naar Amerikaanse maatstaven een relatief kleine en compacte stad. En na New York ook opvallend minder interessant of opwindend. Downtown bevat de klassieke glazen torens van grote financiele firma’s en verder is het populairste tijdverdrijf shopping. Gelukkig verblijf ik hier bij neo-hippies en die zijn nogal chill. Enkel de hygiene van het appartement valt wat tegen. Maar met een fris doucheke in de morning voel je je ook proper. Trouwens, ik denk niet dat ik al in een appartement verbleven heb dat vaker dan maandelijks gekuist werd. Ik denk zelfs dat die fel in de minderheid zijn.

Voor vandaag heb ik een uitnodiging afgeslagen van een oudere vrouw met een vlindertattoo in haar cleavage om naar een soortement party te komen. Toen ik vroeg waarom ze me uitnodigde door gewoon naar me te kijken was het: ‘Because you have a tan’. Hmm. Dit was op een ander feestje van iemand die naar Brazilie verhuisde en een soort potlatch organiseerde. Zeer interessant voor de antropologen onder ons. Niet enkel het potlatch-fenomeen maar ook de aanwezigen op het feest. Nog een theorie die hier onderschreven werd is die van de Outlaw Biker. Deze heb ik echter niet in praktijk omgezet. Mijn zoektocht naar goed bier leverde een interessant specimen op. Blanche de Bruxelles, een witbier, dat lusten ze hier namelijk graag. Dit had Manneke Pis op het etiket en smaakte echt afschuwelijk. Het wordt gebrouwen in een of ander obscuur Waals dorpje en is zeker en vast enkel voor export bestemd. Jakkie bah!

Verder nog enkele musea gedaan waaronder het Harvard Natural History Museum dat glazen planten in zijn collectie heeft. Ja ja, ziet er erg speciaal uit. Ik zal later een foto posten van een glazen Jelly Fish want die was het best gelukt. Foto’s zijn dus niet voor nu want ik werk op een mac en die neemt ze niet aan. Ook het gebouw van Frank Gehry aan het MIT (Massachusetts Institute for Technology) was vree chic. Best wel indrukwekkend ook, de top twee van universiteiten van de wereld samen in een stadje, Cambridge naast Boston. Alwaar ik nu verblijf trouwens. Morgen vlieg ik naar Chicago en ben helemaal klaar om the fourth of July te vieren.

The city

The city of New York. Basically the capital of the world. Especially considering the UN-headquarters is based here. The Rome of the year two thousand. And it really is as cosmopolitan as they say. If you have any basic feeling of connection with your fellowman, you will definitely experience it here. So many people living so close together. So many chances to meet someone. So much things to do. All of it packed together and everyone constantly on the move. All different neighbourhoods, different styles, foods, drinks, events, colors and tastes. People that are friendly, unfriendly, weird-looking, shining, begging, dressed in style or wear lumps. Beautiful and ugly, that is how a city is supposed to be, showing the human face as it is.

Not only in the population and activities, but also in the buildings you find past, present and future converging. Of course the height the almost all buildings opposes nicely with the everyday underground experience of the subway. The glass and steel giants of major corporations shines mainly in Manhattan. All general housing is quite tall and with the typical fire-escapes on the front. The majestic Empire State Building is really something to look at, or from. Nice riverbanks make good relaxing spots. The size of Central Park is actually mind blowing. Especially when you consider the prices per square meter here. And if you add the general habit of eating and drinking out all the time, which can be understood if you would see the tiny apartments. It doesn’t come as a surprise that NY living constitutes a expensive lifestyle.

Maar als er een stad ter wereld is, die ook de pretentie mag hebben om zich ‘het stad’ te noemen, dan toch wel New York. Definitely.

First impresions in NY

So I’m here and letting you know what’s up real quick. The real quick is logical because there is so much to do, but also because I’m sitting in the draft of a damn AC. My arrival was kinda cool because the taxidrivers were convinced for a minute that I lived in NY as I was trying to lower the price for the ride a little too hard. But I arrived well at my host. He is a great guy and we already hung out quite a lot. Craig, that’s his name, and his friends invited me to the only futureheads concert in the US this year. And they played a very tight set which rocked pretty hard. During the day I had already walked up and down Broadway and admired the buildings, which seemed never to end, in height as in quantity. I truly smiled as I experienced the crazyness of Times Square. And this was a quiet moment of the day…

Mission Statement

Ok, dus, we gaan naar Amerika. What to do? And more important here, what to write? We zullen wel zien, zeker? Jep, we zullen wel zien. Ons laten leiden door ons gevoel. Live the moment and seize the day. Vast staat al wel dat ik hier zowel in het Nederlands als het Engels zal schrijven. Soms mooi gescheiden per post, soms half storend sterk gemend in de tekst. Nu nog uitmaken of we het majesteitlijk meervoud pertinent volhouden. I think it suits me, not?

En wat wil ik ginder dan gaan doen. Eerst en vooral de Verenigde Staten leren kennen. Wat is er aan van al de vooroordelen en stereotiepen die we kennen over de US of A? In hoeverre is ons beeld, gevormd door de doorsnee Hlooywood-film en series als “Friends”, waar? Let’s get to know the people in real life. Open our eyes and ears and talk with the Americans. Wat is er eventueel nog Europees aan de VS? De cultureel antropoloog in mij heeft het niet zo op met kwalitatieve studies. Participerend observeren, dat is de sleutel. Met antropologie heeft dat ofwel niets ofwel alles te maken. Zo sta ik namelijk altijd en overal in het leven. Let’s just go and check it out.

Maar natuurlijk zijn er micro-doelen die ik zeker en vast stel. In New York wil ik me vergapen aan de monumentale architectuur. Mij ogen optrekken aan de immensiteit van de stad. Me verbazen over de onbeschoftheid van de inwoners. Maar ik wel vooral die stad voelen. Ik wel ze zo goed mogelijk leren kennen als mogelijk op korte termijn. Ik wel weten of mijn levenslange buikgevoel dat NY dé stad is, klopt. Zou ik er kunnen leven? Ik wil mijn Engelse taal ook fors verbeteren. Als ik met Engelstaligen converseer, zeggen ze me altijd dat m’n taal zeer goed is, maar ik heb het gevoel dat ik nog lang niet ben waar ik wil zijn op de vlak. Ik kijk er echt heel hard naar uit om twee maanden enkel Engels te praten.

Door veel mensen te ontmoeten wil ik graag veel nieuwe zaken leren kennen. Ik wil zeker eens naar een concert gaan. En naar een sportwedstrijd. De regels van baseball en American football moet ik zeker kunnen snappen. Hopelijk zijn er in het na-seizoen ook nog interessante wedstrijden met veel sfeer. Dankzij mijn vrienden zal ik volop muziek kunnen uitwisselen. Ben eens benieuwd wat ik allemaal zal leren kennen. Zelf promoot ik natuurlijk als geen ander de Belgische scène. dEUS, Arsenal en Millionaire verdienen eigenlijk een (grotere) internationale status, en als ik daaraan iets kan veranderen dan doe ik dat met voldoening. Ik spreek hier wel van de “Belgische” scène, maar iedereen weet dat de wortels hiervan grotendeels in Antwerpen liggen. Zoals van alles wat cool is in de Lage Landen. En natuurlijk ook van sommige zwarte zaken, daar gaan we niet over liegen. Hoe het ook zij, Antwerpen boven, en dat zullen ze geweten hebben.

Alhoewel, de oorsprong van de beste chocolade en bier, net als een algemeen kwalitatief hoge culinaire traditie liggen in België als land. Want het staat buiten kijf dat in het buitenland voornamelijk naar je nationaliteit wordt gekeken. En daar is niets mis mee, we hebben best wel een goeie reputatie. Enkel zo weinig mogelijk over Belgische, laat staan Vlaamse, politiek praten. Liever dan over de Amerikaanse verkiezingsstrijd. Of over de de internationale situatie. Of over films. Eens kijken of ze iets van Europese cinema kennen. Of over comedy. Of strips! Ze aan het verstand brengen dat er nog iets anders is dan Marvel Comics. Of over literatuur, hoe ver dat daar de discrepanties liggen…