Trivia

Iets dat ik in de vorige post vergeten te vermelden ben, en dat mijn onvrede met de Amerikaanse eetcultuur bijna helemaal goedmaakte. One World Everybody Eats. Een initiatief, alternatief restaurantin Salt Lake City waar enkel organisch eten wordt geserveerd, bio zogezegd. Je mag zelf beslissen hoeveel je betaalt, wat je de maaltijd waard vond. Of je kan een uurtje of langer vrijwillig meehelpen om je lunch of avondmaal te verdienen. De schotels zelf zou minstens een van mijn vrienden omschrijven als hippie-eten, en in zekere zin waren ze dat ook. Minder bekende groeten en kruiden, zonder enige smaak- of kleurstoffen, dus ziet het er soms iets minder uit. Het smaakte echter zeer goed. En, misschien wel het allerbelangrijkste. Het vulde me zeer goed, je mag zelf je porties kiezen, maar zonder dat m’n maagwand op springen stond. Iets wat bij een doorsnee all-you-can-eat-buffet of fastfoodmaaltijd wel eens durft gebeuren. Bovendien gaf het me energie voor de rest van de dag en voelde het zeer gezond aan. Ik at om vier uur en had na veel stappen en doen om twaalf uur nog geen greintje honger. Extraordinaire!

In ander nieuws heb ik hier ook enkele films bekeken en wil ik graag wat tips doorgeven. “Garden State” (met Nathalie Portman) is zeer aan te raden om te huren. Excellente film die door nagenoeg iedereen gesmaakt zal worden. Ik was van plan om “The Dark Knight” in Imax te bekijken, daarvoor is ie toch gemaakt, maar zag hem dan toch maar op een crappy scherm op een verloren avond in Denver. Wel zeer de moeite, de recensies liegen er niet om. Verder vermeld ik nog “Stardust” voor de liefhebbers van fantasy. Robert De Niro als homofiele piraat is geweldig.

Het laatste hoofdstuk van mijn reis is nu wel degelijk begonnen. Vanmiddag krijg ik surflessen, al vrees ik dat het niet geleerd zal zijn op enkele uurtjes. De Stille Oceaan is echter sowieso honderd procent genieten. Daarna richting Monterey, doorheen The Big Sur, alwaar ik Cannery Row eer zal betuigen (zie John Steinbeck). Al vrees ik dat het wederom een historische plek betreft die omgevormd is tot een toeristische attractie. En daarna het grote San Francsico. Eens benieuwd of ze de verwachtingen waar zal maken als favoriete voor vele Amerikanen. Maar terugkeren naar mijn eigen mooie Antwerpen zal ook deugd doen.

Foodie

Laten we het nog eens over het eten in de VS hebben. Over het algemeen laten de Amerikanen het adagium fast and cheap gelden. Dat dit een veelal lage kwaliteit met zich meebrengt is dan ook geen verrassing. Een Mexikaanse wist me te vertellen dat alle grondstoffen, groenten, vlees en zuivel, ook overmatig behandeld worden. Veel diepgevroren producten, wat natuurlijk voor de hand ligt als je honderden ketens hebt die telkens exact hetzelfde gerecht willen voorschotelen in een gigantisch groot land. Verder is er de voorliefde voor frituren die mij niet erg ligt en het feit dat een doorsnee schotel enkel groenten kent als garnituur. Natuurlijk vergt reizen meestal goedkoop, gemakkelijk en afhaal eten en krijg ik dus voornamelijk het onderste van de kan. Ik verlang er dan ook naar om zelf weer mijn potje te koken. Lucky bastard, my roommate!

Er zijn vanzelfsprekend lichtpuntjes in de vette, donkere lucht. Ik vermelde het reeds, maar het etnische voedsel is vaak, niet altijd, van goede kwaliteit. En mensen verwijzen me steeds naar San Francisco voor goed eten, in het bijzonder sushi en ander Aziatische schotels. Ook het Mexikaanse eten is in Californie opvallende beter van kwaliteit. Natuurlijk wil ik hier geen al te zwartgallig beeld schetsen van de smaakpapillen van de Amerikaan met een neus voor eten, de zogenaamde foodie. Het gaat er meestal om dat je weet waar je moet zijn, en obviously, dat je ervoor betaalt.

Wat mijn missie voor een drinkbaar biertje betreft, zal ik jullie niet langer de zegswijze onthouden die me toevertrouwd werd door mijn Oostenrijkse medereizigster in New York. Never drink beer or coffee in America. It’s like having sex on a boat. It’s fucking close to water. Voorlopig nog geen enkele Amerikaan tegengekomen die ze kende, maar ze waren ook nooit beledigd en beamen het meestal. Er rest me trouwens nog een kleine kans want mijn contactpersoon in de buurt van San Francisco is een kenner van microbrews. En hij woont in wijnstreek Sonoma-County. Hoewel mijn voorliefde, zoals sommigen misschien weten, uitgaat naar Franse, Italiaans of recent, Spaanse wijnen, kunnen hopelijk spoedig de Californische worden toegevoegd aan het pallet.

Boston time

Naar Amerikaanse maatstaven een relatief kleine en compacte stad. En na New York ook opvallend minder interessant of opwindend. Downtown bevat de klassieke glazen torens van grote financiele firma’s en verder is het populairste tijdverdrijf shopping. Gelukkig verblijf ik hier bij neo-hippies en die zijn nogal chill. Enkel de hygiene van het appartement valt wat tegen. Maar met een fris doucheke in de morning voel je je ook proper. Trouwens, ik denk niet dat ik al in een appartement verbleven heb dat vaker dan maandelijks gekuist werd. Ik denk zelfs dat die fel in de minderheid zijn.

Voor vandaag heb ik een uitnodiging afgeslagen van een oudere vrouw met een vlindertattoo in haar cleavage om naar een soortement party te komen. Toen ik vroeg waarom ze me uitnodigde door gewoon naar me te kijken was het: ‘Because you have a tan’. Hmm. Dit was op een ander feestje van iemand die naar Brazilie verhuisde en een soort potlatch organiseerde. Zeer interessant voor de antropologen onder ons. Niet enkel het potlatch-fenomeen maar ook de aanwezigen op het feest. Nog een theorie die hier onderschreven werd is die van de Outlaw Biker. Deze heb ik echter niet in praktijk omgezet. Mijn zoektocht naar goed bier leverde een interessant specimen op. Blanche de Bruxelles, een witbier, dat lusten ze hier namelijk graag. Dit had Manneke Pis op het etiket en smaakte echt afschuwelijk. Het wordt gebrouwen in een of ander obscuur Waals dorpje en is zeker en vast enkel voor export bestemd. Jakkie bah!

Verder nog enkele musea gedaan waaronder het Harvard Natural History Museum dat glazen planten in zijn collectie heeft. Ja ja, ziet er erg speciaal uit. Ik zal later een foto posten van een glazen Jelly Fish want die was het best gelukt. Foto’s zijn dus niet voor nu want ik werk op een mac en die neemt ze niet aan. Ook het gebouw van Frank Gehry aan het MIT (Massachusetts Institute for Technology) was vree chic. Best wel indrukwekkend ook, de top twee van universiteiten van de wereld samen in een stadje, Cambridge naast Boston. Alwaar ik nu verblijf trouwens. Morgen vlieg ik naar Chicago en ben helemaal klaar om the fourth of July te vieren.

Food

Het heeft eerlijk gezegd even geduurd, maar heb nu toch een paar keer superlekker gegeten. Slechte of meer nog, middelmatige restaurants vind je natuurlijk in elke stad. En meestal moet je daar niet achter zoeken. Mijn eerste gastheer en z’n vrienden hadden het “Food”-aspect uit het oog verloren, maar ondertussen hebben we dat goedgemaakt door daarnet samen te lunchen. Een Indier met een verrijdbaar stalletje maakt goedkope en authentiek Zuid-Indische schotels. Volledig veganistisch en super lekker! Het was van in India geleden dat ik the real deal nog eens gegeten had. Stel je voor, een echte Massala Dosa, met koek en al! Dus voor de mensen die naar New York komen: Washington Square Park, tegenover de NYU Lawschool, maandag tot zaterdag over de middag.

Mijn lunch gisterenmiddag met m’n vorige gastheer was al even lekker. Het is, tussen haakjes, zeer fijn om iemand te kunnen sms’en a la “Feel like lunch?” en dan af te spreken. Zowel Craig als Jimmy, beide rond de 26, waren als instant-vrienden. Zeer laid-back en aangenaam om mee te praten of grappen te maken. Jimmy toonde me zijn favoriete snackbar in Nolita, wat wil zeggen North of Little Italy. Niet dat Little Italy nog veel meer voorstelt dan een toeristenstraatje, maar toch. Deze Cubaanse snackbar heeft de beste burrito’s and geroosterde mais van New York. Really tasty! Bestel de Cuban Sandwich, die spijtig genoeg op was gisteren. Maar als het nog beter kan dan de mijne, moet je dat zeker proberen. Kruispunt Elizabethstreet en Prince street, genaamd Cafe Habana.

Misschien nog een disclaimer. Accenten blijken niet te bestaan op deze toetsenborden, dus fouten daar tegen zijn pure heirkracht. En verder, more posts coming up, maar als er zoveel te doen is, is enkele uren achter een scherm niet zo aantrekkelijk. Morgen naar Boston en daar zal ik m’n tijd nog eens nemen.

Alcoholic beverages

Reeds twee avonden iets gedronken met Craig’s vrienden. De eerste avond, die van het optreden, heb ik drie soorten bier geprobeerd. Een aanrader van de barman, een witbier, not really my cup of tea. Daarna nog twee tips van de vriendelijke mensen, maar telkens te zoet of te slap. So I ended up drinking Stella all night… Dewelke ze trouwens, net als alle andere, zonder kraag tappen. Tsss.

Gisteravond heb ik gekookt voor mijn gastheer en zijn vrienden. Het was pasta dus dronken we wijn. Wit en rood, maar ook deze konden me verre van bekoren. Hoewel de rode toch een Spaanse Rioja was. Ik denk dat we in La Belgique/L’Europe ietwat verwend zijn. De cote d’or die ik op tafel legde als desert beantwoordde natuurlijk wel aan hoge normen en kon zeker en vast op veel bijval rekenen.